چند روز قبل وقتی سرمزار پدربزرگ و مادربزرگم رفته بودم , اسم و سال تولد و فوت رفته ها رو نگاه میکردم . میون همه این مزارها یه مزار بود که توجه منو به خودش جلب کرد . مرد 25 – 26 ساله ای روی مزار زانو زده بود و با چهره ای سرد به خاک نگاه میکرد . بی اختیار بروی قبر چشم دوختم .

روی سنگ سبز رنگ تیره مزار نوشته بود :

عزیز دل من نسرین

تولد 1362

فوت 1383

او رفته است و اینک من مانده ام

و یک کاغذ به خط او , که :

« دوستت دارم »

مات و مبهوت این سنگ قبر سرجا خشکم زد . به قیافه یخ زده اون مرد نگاه کردم . شاید برادرش بود ! اما گرایل های پرپر شده و شاخه گل مریمی که توی دستش داشت پرپر میشد حکایت از چیز دیگری داشت . دلم میخواست بپرسم چی شده نسرین فوت شده !

اما خجالت کشیدم . اما نسرین هرکسی که بوده , خوش بحالش بعد از مرگش بازم کسی هست که بعد از دو سال , هنوزم براش گل پرپر میکنه !