مثل چندسال قبل , باز هم دهه اول محرم رسید و روضه هامون شروع شده .

باز , طبق معمول , تنها اسمی که زیاد ورد زبونمون میشه اسم « یا حسین (ع) » هستش ! از اینکه توی این مجلس از مهمونهای امام حسین پذیرایی میکنم خیلی خوشحالم .

احساس میکنم واقعا توی خونه امام حسین هستم و دارم بخاطر یه لبخند پر مهرش کمک میکنم . مامان هر روز قبل از اینکه خانم مداحمون بیاد , پشت میکروفون میشینه و زیارت حضرت زینب (س) رو میخونه . میگه " بهتره لغت به لغت اون زیارت ها _ توی خونه بپیچه " !

عقیده جالبی داره ! همیشه میگه " برکتی که توی این خونه هست , از صدقه سری همین زیارت خوندنها و روضه هاست " ! منم حرفشو قبول دارم . چون عقیده دارم  این روزا آدما خودشون رو بیمه امام حسین میکنن !

وقتی بچه ها هم توی این مراسم شرکت میکنن , دل آدم یه جورایی میشه ! وقتی میبینن مامانهاشون گریه میکنن , چنان بغضی گلوشون رو میگیره که انگار تمام غم و غصه عالم روی دلشون سنگینی میکنه . نمیدونم اونموقع باید به این چهره های معصومانه خندید یا حسرت خورد ؟!

نمیخواستم اقرار کنم ! اما این چندساله که کوچیک امام حسین هستم و خدمت مجلسش رو میکنم آرزوهام بیشتر برآورده میشه , مشکلاتم زودتر حل میشه , غصه هام کمتر دوام دارن و شادی هام روز به روز بیشتر و متداوم تر میشه . خیلی ها بیشتر دوستم دارن و این باعث میشه دعای خیر بیشتری پشت سرم باشه .

قربونش بشم ! ... حتی امام حسین , اینبار , هنوز دهه تموم نشده حاجتمو برآورده کرده و دستم و هنوز کاری نکردم پر کرده از مهر و محبتش ! نمیدونم اگه این معرفت ائمه نیست , پس چیه ؟!

خدایا ! توانم بده تا هروقت زنده ام بتونم اینجور جاها باشم و کمک کنم . شاید روز قیامت دست بخششی بر سر من بکشند و کمی از بار گناهام کم بشه !

                                                                                           آمین ...